Hoi Bert en Madelon, Zoals we je inmiddels hebben laten weten, is Diva, onze rose, vorige week overleden aan wormen. Nu zagen we op jullie site, bij vogelinfo ook een kopje verhalen. Bij deze sturen we je ons verhaal en wie weet kun je het op je site gebruiken. Al is het  maar om anderen te waarschuwen.

Dinsdag 4 september

hebben we Diva naar het dierenziekenhuis in Drachten gebracht. Ze had gisteren hele dunne ontlasting en was al wat rustiger dan anders, maar we hadden ons voorgenomen om het eventjes aan te zien, maar vanochtend was het nog steeds niets beter en leek het wel erger geworden. Haar ontlasting was nog steeds heel dun en ze zat de hele tijd rustig op een stok met haar oogjes dicht. Ilona en ik vertrouwden het voor geen cent, dus we hadden Diva gelijk ook maar even op de weegschaal gezet. Ze was 40 gram afgevallen in 2 weken tijd. Voor dat kleine monster is dat bijna 20% van haar lichaamsgewicht. 

 

DIVA op bezoek bij de vogelarts

Gelijk een mailtje gestuurd naar de VA, maar omdat die om 9 uur nog niet gereageerd had, gelijk maar gebeld om te vragen hoe of wat. De arts zou pas om half 10 komen, maar zoals de assistente het hoorde moest Diva hoogst waarschijnlijk wel op consult komen. Op naar huis en Diva meegenomen. Ze zat er zo zielig en verloren bij op haar stokkie, dus hoefde ze van mij niet in de reiskooi en mocht ze lekker in me nek komen zitten. (kon ik haar gelijk in de gaten houden). De hele reis zat ze bijna met haar oogjes dicht te dommelen. Ik vond het zo zielig om te zien, dus ik bleef maar tegen mezelf zeggen dat het wel goed komt en dat het allemaal wel mee zal vallen...

Daar gekomen, werden we na een kwartiertje geholpen door de arts. Hij vroeg of ik ontlasting had meegenomen, maar ze had dus al die tijd nog steeds niet gepoept.
Hij wist dat ik van ver kwam, dus hij vroeg of ik het goed vond om vast verder te gaan met de volgende (iets duurdere) stap. Namelijk bloed afnemen en dat te onderzoeken.

 

DIVA werd niet wakker

Ik zei natuurlijk dat dit goed was, dus Diva mocht in het masker om lekker te gaan slapen. Na wat bloed afgenomen te hebben mocht ze weer uit het masker.... Maar Diva werd niet wakker.... en het duurde maar en het duurde maar. Dus ik naar Diva toe, om haar wat te kroelen, maar ze bleef maar slapen.
 

Gelukkig ademde ze wel regelmatig en dat was wel belangrijk. De arts zei ook dat zieke vogels er vaak langer over doen om uit hun roesje te komen, maar toen ze na 5 minuten nog steeds lag te slapen (inmiddels ook al op de grond neergelegd) werd het zelfs voor Anton Beijer wat te veel en zei tegen Diva dat ze nu echt wakker moest worden. Toen werd ze gelukkig wakker. Helemaal versuft kwam ze naar me toe gewaggeld, zodat ik haar nog even heerlijk plat kon kriebelen. Helaas deed de computer voor het bloedonderzoek het niet goed en leek het dr. Beijer toch verstandiger om haar daar te houden voor verder onderzoek.

Een beetje verloren verliet ik het dierenziekenhuis in Drachten en hield me voor dat het allemaal wel goed zou komen. Anton had nog wel gezegd dat hij het goed vond dat we gelijk actie hadden ondernomen. Dat zag hij ook nog wel is anders.

Ilona had vanmiddag gebeld hoe het was met de patiënt, maar helaas was Anton Beijer er niet. Een andere arts wist wel te vertellen, dat ze verhoogt suiker had. Maar dit had meer te maken met de stress van het bloed afnemen en dergelijke. Verder was het urinezuur wat verhoogt. Dit kan duiden op nierproblemen, als het een ontsteking is moet ze langer blijven voor een antibiotica kuur.

Woensdag 5 september: de vogelarts belde mij
In eerste instantie vertelde hij dat Diva haar nierfuncties slecht waren en dat de antibiotica snel aan moest slaan. Waar het probleem vandaan komt, is nog steeds niet bekend. Ze eet erg slecht en drinkt ook amper. Vandaag zou ze gevoerd worden met een lepeltje, en anders dwangvoeding krijgen.

Anton vertelde dat ze vandaag de antibiotica niet in het drinkwater gingen doen maar direct bij haar in wil brengen. Hij gaf meteen aan dat hij morgenochtend weer de nierfuncties zal testen en dat hij hoopt dat het dan snel beter is en dat Diva goed reageert op de antibiotica. Anders zag hij  het wel somber in. 

Ik vertelde dat we graag die kant op wilde komen, en eventueel ons eigen voer mee willen nemen om te zien of ze daar wel wat van wil hebben. Ook Anton wist natuurlijk niet of dit inderdaad zou helpen, nee heb je en ja kun je krijgen was zijn antwoord.

Ontlasting nagekeken en opgelucht

5 minuten later belt Anton mij terug, een beetje opgewekt. We hebben Diva haar ontlasting nagekeken (ze heeft vanmorgen voor het eerst gepoept) en het zit stampvol met wormen! Van de ene kan een hele opluchting voor me, ze weten wat het is en het kan behandeld worden. Van de andere kant, daar is Diva nog lang niet vanaf! We hadden hier al een beetje op gehoopt, aangezien ze anders helemaal niet wisten waar het vandaan kwam.
 

Er is meteen een wormenkuur gestart. Verder wist de arts ons nog te vertellen dat Diva zich goed gedroeg. Ze wilde bij iedereen opstappen en ze at ook nog wat (van die vreemde pellets (Nutribird)

Dezelfde avond gingen wij naar Drachten om ons meissie te bezoeken. We werden erg vriendelijk ontvangen, en meteen naar de ruimte gebracht waar Diva zat. Het zag er allemaal erg keurig uit! (het dierenziekenhuis Drachten, is namelijk net nieuw gebouwd)

Diva mochten we meteen uit haar kooitje halen. We schrokken wel even om hoe ze eruit zag. Helemaal onder de groene poep, ze had pap gekregen omdat ze slecht at. Diva zat onder de pap en haar kooi ook, van het spugen... Geen leuk gezicht.

Gelukkig was Diva erg lief, we mochten haar de hele tijd kroelen. (zo konden we haar stiekem ook schoonpoetsen). We hadden van thuis wat pellets meegenomen en een walnootje. Ze pakte de pellet meteen aan en begon eraan te knagen.  Ook het walnootje was (even) interessant.  

Ook Anton kwam nog even langs, vertelde dat ze toch preventief antibiotica heeft gehad (een langwerkende die zo'n 10 dagen werkt) en de wormenkuur is gestart. Ze at onderhand wel wat. Hij hoopte dat er morgen veel vermicelli in haar kooitje ligt. Als dat zo is, mogen we haar misschien morgen ophalen, anders vrijdag. Anton moest weer verder want hij had natuurlijk nog andere patienten.

Nog een tijdje bleven we kroelen. Tot we merkten dat ze weer begon te dutten, dus we zette haar in het kooitje en zouden weggaan. Diva kreeg meteen een opleving, begin te drinken, at pellets en begon heen en weer te huppen in de kooi. Even poepen.... en wat zagen wij....

De eerste worm!  
Echt geen fijn gezicht... Eruit is beter dan erin denken we maar. We haalden Pief nog even uit de kooi en zeiden haar gedag. Onderweg naar de uitgang even gemeld dat de eerste worm in het kooitje ligt, ook daar werd positief gereageerd! 

Donderdag 6 september: Weer op bezoek in Drachten.

Diva was nog steeds hetzelfde als gisteren. Erg moe en wilde eigenlijk alleen maar slapen/dutten. Enige pluspuntje was dat ze er wat schoner uitzag als gisteren. Ze hadden haar weer sonde voeding gegeven, maar ook vandaag had ze hier weer een deel van uitgespuugd.  
 

Vandaag hadden we ook maar een stukje speelgoed voor haar meegenomen, want we vinden het zo zielig voor haar, dat ze de hele dag in zo'n RVS bak zit met alleen een zitstok en voerbakjes erin. We denken niet dat ze er mee gaat spelen, maar mocht ze ineens een helder moment hebben, moet ze wel wat te doen hebben natuurlijk.

Toen we er waren was het net tijd voor haar 3^e sondevoeding en we mochten de assistente helpen met voeren. Dat kleine beestje krijgt dan een hele grote spuit met daaraan een veels te dik rietje (dat vinden wij in ieder geval) en die wordt dan in haar krop gestoken. Troost voor ons was te horen dat vogels geen kokhals reflexen hebben, dus dat ze eigenlijk maar weinig hinder had van dat dikke rietje in haar keel.
 

Het vervelendste voor Diva was dat ze werd vastgehouden, maar het was op dat moment de enige manier om haar krop te vullen en in samenwerking met de wormenkuur om de wormpjes uit haar lijfje te drijven.

We weten dat de wormenkuur 3 dagen duurt en dat deze na 14 dagen herhaalt moet worden. Als ze morgen Diva haar ontlasting hebben onderzocht en ze vinden nog meer wormpjes dan mag ze morgen weer mee naar huis. Inmiddels hebben we ook de poepjes van onze andere vogels ingeleverd en we hopen dat ze deze morgen ook gaan onderzoeken.

Vrijdag 7 september:

Net weer gesproken met het dierenziekenhuis. Diva heeft nog steeds geen bult spaghetti in haar kooitje gelegd. Ook eet en drinkt ze nog steeds slecht/niet, ze is dus weer met de sonde gevoed.

Ik vroeg de assistente nog waarom Diva antibiotica heeft gehad, hier had ze geen antwoord op en ging het meteen aan Anton vragen. De assistente kon doorgeven dat ze deze preventief had gehad omdat haar weerstand nu zo slecht is.

Ook wilde ik graag weten of er al meer bekend was over wanneer ze eventueel naar huis zou mogen. Ook hier had de assistente geen antwoord op en zou het wederom aan Anton vragen. Ik werd in de wacht gezet, en ineens had ik hem zelf aan de lijn.

Hij gaf aan dat Diva meer bol zat dan anders, ook zat ze meer te trillen. Ze eet nog steeds niet en daarom zou ze moeten blijven. (ook omdat er nog steeds geen wormen uit zijn gekomen). Ik vroeg aan hem of ze moest blijven om het voeden of om meerdere redenen.

Hij gaf aan dat het met name om het voeden ging, ook wilde hij haar nog observeren aangezien ze nu meer zat te trillen. Hij hoopte dat in de loop van deze dag de wormen eruit zouden komen, het moet echt van ver komen zei hij.

Als DIVA gaat eten dan...

Dus ALS Diva vandaag een bult spaghetti neerlegt, en wat gaat eten, mogen we haar meenemen. Ik vroeg hem, ALS het mogelijk was, wij eventueel vanavond bij hun op de praktijk Diva mochten voeden via de sonde. (we hadden gister de assistente geholpen, en het (lijkt ons) meer goed opletten waar je mee bezig bent en hoe je de voeding klaarmaakt, dan dat het moeilijk is...) Natuurlijk zijn wij hier (nog) geen kenners in. Het is meestal zo dat dingen er makkelijker uitzien dan dat het daadwerkelijk is.
Anton gaf aan dat ALS wij haar onder hun begeleiding zouden voeren, en HUN personeel vind/denkt dat wij dit zelf kunnen doen, zouden we haar ook mee mogen nemen..

Hij zegt zelf ook, ik voel mij er niet lekker bij als ik jullie een vogel meegeef, waarbij ik niet vertrouw dat het goed gaat. Hij begreep wel dat we haar graag thuis willen hebben, in haar eigen omgeving en dergelijke. Natuurlijk begrijpen wij zijn standpunt ook.

We hebben afgesproken dat ik in de loop van de middag (zo tegen 16.00 uur) weer bel, om te horen of er al wat uit is gekomen. Meteen Jarno gebeld met dit nieuws. Net als ik was hij best teleurgesteld. We hadden natuurlijk gehoopt dat ons meissie vandaag naar huis zou mogen. We zijn er nog niet helemaal over uit wanneer we haar mee willen hebben. Ook Jarno heeft haar liever zo spoedig mogelijk in haar eigen omgeving, als het alleen om het voeden gaat, gaan wij zeker proberen om dit goed te leren...

Ziekenhuis drachten heeft gebeld

Nog geen 15 minuten later zag ik op mijn mobiel; dierenziekenhuis Drachten belt...
Van de ene kant schrok ik, ik had Anton toch net gesproken?? Van de andere kant dacht ik, zou ze gepoept hebben??

Het was de assistente, de ontlasting van de andere gaaien was helemaal goed.
Toch nog iets positiefs voor vandaag...

Vrijdag 7 september: Diva is overleden in mijn armen.
Toen we op bezoekuur kwamen zag Diva er helemaal niet goed uit. Ze zat helemaal in een hoekje te beven en te bibberen. Gelijk het arme beestje uit de kooi gehaald en toen ik haar ogen zag, dacht ik al dat ze aan het doodgaan was Het arme diertje kon niet eens meer stil zitten.
 

We zijn toen op de grond gaan zitten met haar, om haar te knuffelen. Na een minuutje of 10 kreeg ze de eerste aanval. Ze werd helemaal stijf en de bovenkant van de snavel stond strak in de onderkant van haar snavel. Die hebben we weer los gekregen en gelukkig begon ze weer te ontspannen. We wisten allebei dat het absoluut niet goed ging met haar, dus we hadden gelijk een arts erbij geroepen.
 

Toen de arts er was, kreeg Diva een 2^e aanval. Weer stijf en haar snavel weer zo raar. Ook hier kwam ze uit. De arts  luisterde naar haar hartje, en deze klopte nog stevig door. De arts vertelde dat ze eigenlijk niet veel kon doen. De kuur moest aanslaan en de wormpjes moesten eruit. Verder vertelde ze dat ze ook de nieren nog een keer gingen onderzoeken om tien of dit verbeterd of verslechterd was.

Inmiddels was Anton Beijer ook weer in de kliniek en de andere arts vroeg of hij er ook even naar wilde kijken, omdat het zijn patientje was. Ondanks dat Anton allang vrij was, wilde hij toch even kijken. Ook hij zag het, net als wij, somber in. Hij schrok ook van hoe ze er nu bijzat. Toen hij een uur geleden wegging op huisvisite, was dit nog niet zo zei hij. Hij heeft Diva nog wat prednison gegeven tegen de aanvallen en de kortademigheid.
 

We hadden besloten om nog wat bloed af te nemen, voor nieronderzoek, maar toen Anton terug kwam met de spuit kreeg Diva haar 3^e en laatste aanval. We zagen gelijk dat het gebeurt was. Anton had nog mond op mond en reanimatie geprobeerd, maar dit vonden we niet nodig, ons meissie zou het niet halen.

Op ons verzoek heeft Anton gelijk sectie verricht, omdat het voor ons erg belangrijk is om te weten wat de doodsoorzaak is. (aangezien we nog 3 andere papegaaien thuis hebben.)
 

Na 10 minuten wachten kwam Anton bij ons terug met het nieuws. Diva zat helemaal stampensvol met wormen. Zo vol, dat de wormen helemaal in elkaar verstrengelt waren in de darmen en er dus niet uit konden komen. Ons arme meissie had dus geen schijn van kans gehad.

Ook wij hebben op deze manier een hele harde les geleerd.

Je denkt dat je je vogel kent, maar als er wat mis is, doet het vogeltje heel hard zijn best om dat niet te laten merken!

Wij hopen door ons verhaal met zoveel mogelijk mensen te delen, iedereen weer goed wakker te schudden en te waarschuwen.

Jarno en Ilona de Vos

Emmeloord