PDD het verhaal van Lucky

In november 1999 kopen we in een winkel in Den Bosch een grijze roodstaartbaby van ongeveer 6 weken oud. Als hij zich helemaal uitrekt lijkt vinden we dat hij op een dinosaurus lijkt, dus we noemen hem Dino. Na een aantal weken gaat het mis. We gaan met Dino naar dokter Feld, deze geeft ons meteen nog maar weinig hoop. Hij vermoedt dat Dino PBFD heeft. We moeten hem in de kliniek achterlaten. Op maandagmorgen krijgen we het bericht dat Dino het niet gehaald heeft. Op aanraden van dokter Feld zijn we verhaal gaan maken bij de dierenwinkel. Ons geld kregen we niet terug, maar na wat praten mochten we als we er weer aan toe zouden zijn een nieuwe vogel komen halen. We spraken af dat we zouden wachten tot na onze zomervakantie.

En toen kwam LUCKY

Na drie maanden lieten we onze valkparkiet, Rocky, testen op PBFD. De test was gelukkig negatief. In juli 2000 gingen we terug naar de winkel en konden we onze tweede grijze roodstaart ophalen. We hoopten dat deze vogel wat meer geluk zou hebben en daarom gaven we hem de naam Lucky. Opnieuw konden we een baby voeren en genieten van de leuke  geluidjes die ze in het begin maken. Het lijkt op het kraaien en brabbelen van een mensen baby. Het gaat hartstikke goed en na een paar weken maakt Lucky zijn eerste testvlucht.

Al vrij snel horen we tussen het gebrabbel door de eerste woordjes, soms moet je even goed luisteren en als je het woord herkent en het herhaald is hij zichtbaar blij en gaat die woordjes vaker zeggen. “Hallo” en “Lucky” zegt hij als eerste en al snel leert hij het geluid van de telefoon perfect na te doen.

LUCKY Zijn liefste bezigheid

Daarnaast is zijn liefste bezigheid, Tarzan spelen aan de grote ketting die in zijn kooi hangt. Met ketting en al tegen de tralies omhoog klimmen en je dan gewoon laten vallen terwijl je, je nog net met een teen aan de ketting vast houd. Als ik piano zit te spelen en hij vindt de muziek leuk dan maakt hij er een muzikale begeleiding bij. Na de eerste paar maten springt hij altijd op mijn schouder. Daar mag hij niet zitten, maar hij weet dat ik midden in een stuk toch niet stop om hem er af te zetten. Al met al genieten we dus heel erg veel van dit vrolijke clowntje. Luidruchtig schreeuwen doet hij eigenlijk nooit. Voor een hele tijd zijn we gewoon heel erg Lucky met onze Lucky.

Begin 2002 werd hij rustiger

Hij maakte wat minder gekke capriolen in zijn kooi, als hij eruit was bleef hij meestal op zijn klimboom zitten. Hij werd wat stiller, maar we dachten dat, dat kwam omdat hij langzaam maar zeker toch wat meer volwassen werd. Langzaam zagen we hem veranderen. Hij stapte niet meer zo makkelijk op mijn hand, had soms geen zin om zijn kooi uit te gaan. Begin juni werd hij voor het eerst seksueel actief. Daarbij wond hij zichzelf zo op dat hij uit de tralies viel (tenminste dat dachten we toen). Zover we konden zien had hij niks gebroken. Maar de dagen erna bleef hij op de bodem van zijn kooi zitten. Soms klom hij wel op zijn stok, maar zat dan erg wiebelig. We besloten dus toch maar naar een dierenarts te gaan. We waren al een paar keer naar het papegaaien opvangcentrum in Veldhoven geweest en wisten dat daar ook een dierenarts was. We besloten om deze keer daar naar toe te gaan. We dachten nog steeds dat er iets met zijn poot was. Misschien toch gebroken, of flink gekneusd. Onderweg huilde hij net als onze jonge hond.

Misschien was het.....?

Het bleek dat hij veel te mager was, misschien had hij een kalktekort, maar het kon ook aderverkalking zijn of Kliermaagverlamming. Weer moesten we een vogel bij de dierenarts achterlaten. Ik probeerde optimistisch te zijn, hopelijk is het een kalktekort en kan hij op pellets worden overgezet. Maar eigenlijk wist ik wel dat, dat niet het grootste probleem kon zijn. Lucky at altijd goed en heel gevarieerd. Twee dagen later kregen we het slechte bericht. Voor de tweede keer zijn we onze papegaai kwijt. Onze heerlijke kwebbelkous, ons clowntje. Nooit vergeet ik die blik in die oogjes toen we hem daar moesten laten, nooit het gehuil in de auto. Na sectie bleek dat Lucky was gestorven aan Kliermaagverlamming.

Onze grootste fout!

De grootste fout die we hebben gemaakt is een vogel te kopen in een dierenwinkel. Bij de dierenwinkel weten ze meestal niet waar de kuikens vandaan komen en zo kunnen er toch makkelijk ziektes worden verspreid. Toen wist ik het allemaal nog niet en had ik nog nooit gehoord van PBFD en Kliermaagverlamming. Lucky, helaas zijn naam heeft hem niet veel geluk gebracht.

Gelukkig vonden we een goede kweker, onze Pinky is een bijzonder lieve vogel. In juli wordt hij vier jaar.

Dit artikel is geplaatst met toestemming van: Trees Offerman

Datum: 28 juni 2006

Onderwerp: PDD het verhaal van Lucky