JOEP de Edelpapegaai, kortgewiekt en toch ervandoor!

Opeens schoot hij als een pijl weg…..

Joep, onze jonge edelpapegaai, die altijd in huis en in de tuin rondscharrelde, die ik zomaar op mijn arm mee kon nemen, had de vrijheid geroken. Wij keken vol verwondering; wat was de vliegende vogel mooi met zijn fluorescerend groen lijfje en de pauwblauwe vleugels met rode randen. Wij keken vol verbazing; hoe is het mogelijk dat onze gekortwiekte vogel zo hoog vliegen kan? Wij keken ook met ontzetting; hoe krijgen we hem ooit naar beneden? En toen hij uit ons gezichtveld verdween rees de vraag: Waar vinden we hem ooit terug? Het werd een zoektocht van vele dagen.

Verstoppertje spelen

Veel praten deed hij nog niet. Maar zijn antwoord op de vraag ’waar ben je?’ was een kraai, die verdacht veel leek op ‘hier!’Het was een spelletje dat wij graag met hem speelden. En dus riepen wij onder elke boom en bij elke struik: ‘Waar ben je?’

Helaas was het zaterdagavond en mooi weer. In veel tuinen was de jeugd samengekomen. Er werd dan ook enthousiast geantwoord op onze vraag. Maar niet door de papegaai.

Amivedi

Bert en Madelon Smedinga hadden op ons mailtje met hulpvraag gereageerd en ons aangeraden om de dierenambulance, dierenartsen en Amivedi te bellen. Het leger zoekenden werd uitgebreider, helaas zonder resultaat. Toch bleven wij doorgaan, ook gesterkt door de opmerking van Bert dat ontsnapte papegaaien meestal in de buurt blijven. Maar ook beseffend dat er veel gevaren dreigden.

Kinderen in de klas ingelicht

Op school had ik mijn klas ondertussen ook verteld van de ontsnapte papegaai. Hier werd een probleemoplossende stelles aan verbonden. De kinderen bedachten met mij dat een oproep of flyer zou kunnen helpen. Op de computer ontstonden de meest ontroerende epistels en op het Internet werden er foto’s bijgezocht. Het ‘juf Marijke moet zo huilen, want ze is haar papegaai kwijt’, werd door mij wat bijgesteld. ’s Avonds hing ik aan de lantarenpalen het resultaat op.

Telefoontje

De volgende morgen werd er onder schooltijd gebeld door Amivedi, dat de vogel gevonden was, hemelsbreed nog geen kilometer van ons huis. Voor de kinderen was het een logisch gevolg van hun actie. Voor mij was het een wonder. De eerste dagen zat hij nog wat verloren en timide in zijn kooi. Momenteel laat hij weer van zich horen en speelt hij vrij rond in de kamer. Helaas, de tuin is voorlopig verboden gebied. Hij blijft snel en lijkt alle ontberingen alweer vergeten, dus denken wij maar voor hem.